स्व.रवी भाऊंच्या रूपातील संकट समयी धावून येणारा हक्काचा माणूस हरपला… आता उरला फक्त स्मृतींचा ठेवा.. दशक्रिया विधी दिनी स्मृतींना उजाळा देणारा लेखांक.

ध्येयासाठी जोष व जिद्द ठेवा..परिश्रमाचे मेहनतीच फळ यशच असतं.. हा त्यांचा विचार सहवासात आलेल्या प्रत्येक व्यक्तीला ऊर्जा देत होता गतिमान करत होता. सदैव ते काम घेऊन आलेल्या प्रत्येक माणसाला सांगायचे की कोणतेही काम करताना गांभीर्य ठेवा.. परिश्रम घेण्याची तयारी ठेवा,फॉलोअप सोडू नका पाठपुरावा हा तुम्हाला एक दिवस यशाकडे नेईलच ही खात्री त्याला ते देत असत.त्या माणसात पाठपुरावा करण्याची वृत्ती रुजवण्यावर ते भर देत असत. जिंकायचे असेल तर अपयशाची पराभवाची हारण्याची भीती मनातून काढून टाका निर्भय व्हा.. असा संदेश ते देत असत. सामाजिक विचारसरणी अंगी बाळगणारे स्व.रवी भाऊ नेहमी आपल्याला आर्थिक स्थितीने कमकुवत व दुर्बल दुर्बल समजणाऱ्या व्यक्तीला सांगायचे की परिस्थिती गरीबीची असली तरी विचार भिकारी नसावेत नेहमी मोठ्या मनाने जगा आनंदाने जगा “हसा आणि हसवा” असा आग्रह ते करीत असत. स्व.रवी भाऊंची बोलण्याची एक विशिष्ट शैली होती नेहमी दुसऱ्याचा आदर राखून ते बोलत असत व मुक्तपणे त्यांचे विचार मांडण्याचे अफाट सामर्थ्य त्यांच्याजवळ होते त्यात फिल्मी हिंदी डायलॉग, मराठी म्हणी विनोद याचा समावेश असायचा अशा सुंदर बोलण्यातून ते समोरच्या व्यक्तीचे मन केव्हा जिंकून घेत असत हे त्याला लवकर लक्षात सुद्धा येत नव्हते. येवढी कुशाग्र बुद्धी रवी भाऊंच्या जवळ होती. कधीही ताण-तणाव न बाळगता खंबीर व कणखर भूमिके वर भर असायचा. शारीरिक आणि अडचणी निर्माण होऊन देखील त्यांचे कणखर मनावर त्याचा कोणताही परिणाम कधीही दिसून येत नव्हता.मधुमेहासारखी व्याधी शरीरात फोफावत असताना देखील त्याची भीती न बाळगता त्यांची अखंड वाटचाल कधीही थांबत नव्हती.स्व.रवी भाऊंच्या घरी काम होण्यासाठी गेलेला माणूस कधीही रीत्या हातांनी परतला नाही. त्यांचे समाधान पूर्ण होण्यासाठी ते सदैव त्याचा कामासाठी पाठपुरावा करत असत.
त्या माणसाला कामा विषयी ते स्वतः आठवण देत असत त्याला फोन करून आज तिथे जायचे आहे असा आग्रह करत असत हा त्यांच्या मनाचा मोठेपणाच म्हणावा लागेल.कायद्याचे, इतिहासाचे, नैसर्गिक औषधींचे विशेष ज्ञान त्यांना अवगत होते. त्यांच्या मौल्यवान व अनुभवी सल्ला घेण्यासाठी अनेक व्यक्ती त्यांच्या संपर्कात येत असत वर्षभरातील लग्नकार्यांना प्रत्यक्ष भेट देऊन हजेरी तसेच मृत्यूची घटना घडल्यानंतर सांत्वन करण्यासाठी रोज संपूर्ण तालुक्यासह जिल्हाभरात त्यांचा लांब अंतराचा प्रवास ते नेटाने करीत होते.कोणताही भेदभाव मनात न ठेवता त्या त्या संबंधित व्यक्तींना आपल्या ओळखीचा कसा उपयोग होईल त्यांना त्यातून काय सहकार्य देता येईल असा विचार करून ते पाठबळ देत असत. सहवासातील अनेकांना याचा लाभ झालेला आहे.त्याची आठवण झाल्या शिवाय रहात नाही.सामाजिक कार्य करतांना कोणालाही न दुखवता ते कार्यावर भर देत असतात गणेशोत्सव ,नवरात्र ,श्री वाल्मिक जयंती या सारख्या कार्यक्रमांना दरवर्षी ते कुटुंबासह सक्रिय सहभागी होऊन युवा पिढीला प्रोत्साहित करीत असत. दरवर्षी त्या उत्सवात नवीन संकल्पना कशी रुजवता येईल त्यावरती त्यांचे प्रयत्न असायचे.आरोग्य व वैद्यकीय सेवेत रुग्णांच्या परिवाराला धीर देणे सल्ला मार्गदर्शनातून त्यांची मोठी मदत त्या कुटुंबाला मिळाल्याने अनेक कुटुंबांनी त्यांच्या सामाजिक जाणीवेची अनुभूती घेतलेली आहे. अशा अनेक विविधांगी भूमिका वठवून या सेवानायकाने आपले नाव अजरामर केले आहे त्यांना कोणीही कधीही विसरणार नाही या दृष्टीने महान कार्याचा ठेवा त्यांनी उभारून ठेवला आहे.त्यांचा सामाजिक व धार्मिक व राजकीय वाटचालीचा वारसा ठाकरे कुटुंबात शोकाकुल — श्रीमती.सुमनताई ठाकरे(माजी नगरसेविका)यांच्या मार्ग दर्शनाखाली श्री.शैलेश आप्पा ठाकरे,गुणवंत ठाकरे,राहुल ठाकरे(मोगली बाबा),रितेश ठाकरे,कल्पेश ठाकरे निलेश ठाकरे,हितेश ठाकरे,आशिष ठाकरे(जळगाव) हे सर्व कुटुंबीय या पूर्वी देखील जपत होते व या पुढेही जपतील यात शंका नाही.. सरते शेवटी ‘अशी पाखरे येती आणिक स्मृती ठेवूनी जाती दोन दिसाची गंमत जंमत दोन दिसाची नाती”…परमेश्वर रवी भाऊंच्या पवित्र qआत्म्याला चिरशांती देवो हीच मित्र परिवाराकडून प्रभू चरणी प्रार्थना..